Międzynarodowe konglomeraty, małe lokalne grupy podmiotów powiązanych czy też te najbardziej liczne średniej wielkości grupy kapitałowe – członkostwo w każdej takiej grupie powoduje powstanie powiązań między jej członkami na gruncie regulacji z zakresu cen transferowych. Wobec powyższego, transakcje realizowane między podmiotami z grup kapitałowych realizować należy na warunkach rynkowych, jak wskazuje art. 11c Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Dlatego też, istotnym jest, zarówno na poziomie lokalnym, jak również w skali globalnej, zadbanie o wypracowanie w Grupie odpowiednich mechanizmów, strategii bądź polityk w zakresie współpracy wewnątrzgrupowej, aby zapewnić zgodność z przepisami dotyczącymi cen transferowych.

Unifikacja zasad – możliwość czy konieczność?
Istotnym elementem współpracy w ramach Grup Kapitałowych jest jasne zdefiniowanie podstawowych zasad współpracy podmiotów – członków grupy, czy to w ramach sformalizowanej polityki ustalania cen, czy też na podstawie umów bądź ustaleń pomiędzy poszczególnymi jej członkami, pozwalających na zapewnienie zgodności z przepisami z zakresu cen transferowych. Pożądanym elementem jest stosowanie na poziomie grupowym tożsamych metod weryfikacji rynkowego charakteru cen transferowych dla analogicznych transakcji, tj. dla przykładu, w przypadku sprzedaży wyrobów gotowych przez dowolny podmiot z Grupy na rzecz innego podmiotu z grupy zawsze stosujemy metodę marży transakcyjnej netto.

Rola podmiotu w ramach Grupy
Często spotykanym problemem w praktyce jest odpowiednie określenie profilu funkcjonalnego danego podmiotu w ramach grupy kapitałowej oraz ustalenie poziomu wynagrodzenia należnego za realizowanie danej funkcji w Grupie. Jeśli podmiot jest producentem kontraktowym, to co do zasady powinien uzyskiwać stabilny, niewielki zysk, co odzwierciedla jego kontrybucję w ramach budowania łańcucha wartości w Grupie Kapitałowej. Uwzględniając realizowany profil funkcjonalny, producent prosty nie powinien ponosić ryzyk ekonomicznych, zatem jeśli poniósł on stratę w danym roku podatkowym, to takie działanie nosi znamiona nierynkowego charakteru, a model współpracy wewnątrzgrupowej należy zweryfikować i dostosować do rzeczywistego charakteru kooperacji podmiotów.

Problematyka usług niematerialnych
Dodatkowo, problematycznym również może być nadużywanie pozycji dominującej wobec spółki zależnej i wynikające z powyższego transferowanie zysków do podmiotu dominującego, czy to poprzez ustalenie ceny transferowej na zbyt niskim, nierynkowym poziomie, czy też poprzez świadczenie usług z katalogu usług niematerialnych, takich jak usługi zarządcze, usługi doradcze czy też inne usługi o podobnym charakterze, które nie mają pokrycia w rzeczywistym zwiększeniu poziomu zyskowności podmiotu zależnego, a realnie drenują uzyskiwane zyski, co może stanowić przedmiot zainteresowania organów. W przypadku nabywania/świadczenia usług o charakterze niematerialnym, warto zadbać o rzeczywistą ich przydatność dla usługobiorcy oraz odpowiednie kompletowanie dowodów ich świadczenia, takich jak raporty, korespondencja mailowa, analizy, zalecania itd., aby zapobiec wyłączeniu ich z kosztów uzyskania przychodów w przypadku kontroli podatkowej.
Podsumowanie
Członkostwo w Grupie Kapitałowej przynosi wiele korzyści spółkom, umożliwiając dostęp do sformalizowanych dróg postępowań, rynków zbytu czy też wsparcia doświadczonych w danej branży podmiotów. Nie należy jednak zapominać o konieczności zadbania o właściwe zabezpieczenie takiej współpracy na gruncie regulacji z zakresu cen transferowych, aby zapewnić jej rynkowy charakter i przyczyniając się do stabilnego wzrostu członków grupy i zarazem wzmacniając pozycję Grupy jako całość, co pozwala na maksymalizację skali działalności, prowadzonej przez poszczególne podmioty, należące do grupy.
Autor:
Grzegorz Nun